Χαλκιδική-Φιλέτο

Από το Δρόμο της Αριστεράς
της Κατερίνας Ιγγλέζη

«Σαν τη Χαλκιδική δεν έχει», λένε οι γείτονές μας οι Θεσσαλονικείς. Κι εμείς οι Χαλκιδικιώτες αισθανόμαστε περήφανοι για τον τόπο μας που πραγματικά δεν του λείπει τίποτα. Έχει καταπράσινα βουνά, πανέμορφες ακτές, χρυσές αμμουδιές, ιστορία και πολιτισμό.

Αυτόν λοιπόν τον ιδιαίτερο τόπο έβαλαν στο μάτι τα επιχειρηματικά συμφέροντα και με τη συνεργία της μνημονιακής κυβέρνησης θέλουν να τον εξαγοράσουν και να τον μετατρέψουν σε σύγχρονη μπανανία. Η ιστορία του ξεπουλήματος της Χαλκιδικής εξελίσσεται σε διαφορετικά επεισόδια του ίδιου όμως σίριαλ.

Επεισόδιο πρώτο

Το πιο παλιό, το πιο γνωστό. Αφορά τη ΒΑ Χαλκιδική και τη μετατροπή της σε «μεταλλευτικό πάρκο», όπως τη χαρακτηρίζει, εύσχημα, το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Θεσσαλονίκης, δηλαδή σε μεταλλευτική χαβούζα για τα κέρδη ντόπιων και πολυεθνικών συμφερόντων. Δεν θα αναφέρω τίποτα περισσότερο γι’ αυτό το επεισόδιο γιατί είναι πολύ γνωστό, απασχολεί εδώ και χρόνια την κοινή γνώμη και σύντομα θα έχουμε νέες εξελίξεις.

Επεισόδιο δεύτερο

Επίσης πολύ παλιό, αλλά όχι τόσο γνωστό. Αφορά την περιοχή της Νέας Φώκαιας, τις Αγροτικές Φυλακές της Κασσάνδρας και τη μεγάλη τουριστική μονάδα που γειτνιάζει με αυτές. Ο επιχειρηματίας της ξενοδοχειακής μονάδας, γνωστός λάτρης των μνημονιακών πολιτικών και εισηγητής του μισθού των 400 ευρώ, έχει «βάλει στο μάτι», από την εποχή της χούντας ακόμη, τις εκτάσεις των Αγροτικών Φυλακών της Κασσάνδρας που γειτνιάζουν με την ξενοδοχειακή του μονάδα, με σκοπό να επεκταθεί αλλά και να κατασκευάσει γήπεδα γκολφ. Όλη η μονάδα έχει κτιστεί, στη διάρκεια της χούντας, μέσα σε δάσος 4.000 στρεμμάτων που του είχε μεταβιβάσει Ιερά Μονή του Αγίου Όρους. Η χουντική κυβέρνηση του είχε παραχωρήσει άλλα 750 στρέμματα, έκταση των φυλακών, με τη δέσμευση να επιστρέψει 1.650 στρέμματα δάσους. Η δέσμευση δεν ικανοποιήθηκε ποτέ. Τα 750 στρέμματα όμως τα «αξιοποίησε». Το 1993 με διυπουργική απόφαση του μεταβιβάζονται 1.160 στέμματα υγροβιότοπου για την κατασκευή γηπέδων γκολφ. Με την κινητοποίηση των κατοίκων και του τότε κοινοτάρχη ακυρώνεται η διυπουργική απόφαση και ο υγροβιότοπος κηρύσσεται προστατευόμενος.

Έτσι φτάσαμε στα χρόνια της τρόικας και του μνημονίου και στη «δημόσια» επιχείρηση real estate που λέγεται ΤΑΙΠΕΔ. Με το ΦΕΚ 1387/30-5-2014 μεταβιβάζονται στο ΤΑΙΠΕΔ 915 στέμματα, έκταση-φιλέτο, των φυλακών της Κασσάνδρας και σύντομα θα βγουν προς πώληση. Η έκταση περιλαμβάνει τις πιο παραγωγικές εκτάσεις των φυλακών και δύο γεωτρήσεις. Ποιος θα ενδιαφερθεί για να αγοράσει την έκταση; Ηλίου φαεινότερο.

Οι κάτοικοι οργανώνονται πάλι σε επιτροπές αγώνα μαζί με τους υπαλλήλους των φυλακών για να αποτρέψουν για άλλη μια φορά το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας αλλά και για να προασπίσουν τις δικές τους οικονομικές δραστηριότητες (7.000 στρέμματα αρδευόμενες εκτάσεις) και τη λειτουργία των φυλακών Κασσάνδρας ως αγροτικών.

Επεισόδιο τρίτο

Η Σαχάρα της Χαλκιδικής. Μια παραλιακή ζώνη ανάμεσα στη Νέα Καλλικράτεια και στη Νέα Ηράκλεια με κινούμενες αμμοθίνες όπου φωλιάζουν διάφορα είδη πουλιών. Το ΤΑΙΠΕΔ εκποίησε 44 στρέμματα αυτής της έκτασης τα οποία έχουν 980 μέτρα πρόσοψη στη θάλασσα. Ο νέος ιδιοκτήτης σχεδιάζει την κατασκευή δύο beach bar, τα οποία έχει ήδη αρχίσει να χτίζει, ξενοδοχειακή μονάδα και νυχτερινά κέντρα διασκέδασης.

Οι κάτοικοι συντονίζονται και ερευνούν τη νομιμότητα της οικοδομικής άδειας, την περιβαλλοντική μελέτη του έργου, τη μη-ύπαρξη περιβαλλοντικής έκθεσης από το ΥΠΕΚΑ για τον βιότοπο των αμμοθινών (οικότοπος προτεραιότητας σύμφωνα με την ευρωπαϊκή οδηγία για τους οικοτόπους), τον χαρακτηρισμό της έκτασης ως μνημείο πουλιών και μια σειρά άλλων παραλείψεων. Αυτό το επεισόδιο έχει συνέχεια.

Τρία επεισόδια, τρία εγκλήματα σε βάρος του περιβάλλοντος και της βιώσιμης ανάπτυξης της Χαλκιδικής. Δυστυχώς δεν είναι τα μοναδικά. 1.738.897 τ.μ. παραλιών της Χαλκιδικής βγαίνουν στο σφυρί. Στην Κασσάνδρα, στη Σιθωνία, στην Καλλικράτεια, στα Μουδανιά, στην Ιερισσό. Οι καλύτερες παραλίες δίνονται βορά στα επιχειρηματικά συμφέροντα, τις περισσότερες φορές με τη σύμφωνη γνώμη των μνημονιακών δημάρχων.

Οι κάτοικοι της Χαλκιδικής όμως δεν θα το επιτρέψουν.

Έχουν αποδείξει ότι ξέρουν να οργανώνονται και να αγωνίζονται προασπιζόμενοι τη ζωή και το μέλλον του τόπου τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα σταθεί και πάλι στο πλευρό τους διεκδικώντας τη δημόσια περιουσία και προωθώντας μια άλλου τύπου ανάπτυξη με γνώμονα τον άνθρωπο, το περιβάλλον και τον πολιτισμό κι όχι τα επιχειρηματικά συμφέροντα.

* Η Κατερίνα Ιγγλέζη είναι Βουλευτής Χαλκιδικής του ΣΥΡΙΖΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: