Το κυνήγι του θησαυρού

Από την Αυγή , της Κατερίνας Ιγγλέζη

Σε ποιον ανήκει το δάσος; Το νερό; Ο αέρας; Η αμμουδιά; Ο ήλιος; Το χώμα; Ο χρυσός και το ασήμι; Το φυσικό αέριο; Η φύση; Η ζωή;

Σε όλους; Στο κράτος; Στις επόμενες γενιές; Σε κανέναν; Σε όποιον προσφέρει το μεγαλύτερο αντίτιμο;

Η έννοια του δημόσιου -χώρου, αγαθού, πόρου, δομής- εκφυλίζεται συστηματικά εδώ και δεκαετίες. Ταυτίζεται, σκόπιμα και στοχευμένα, με το κρατικό, το διεφθαρμένο, το μικροπολιτικό, το αναποτελεσματικό. Συγχέεται με τη φιλοσοφία της αγοράς – παραγωγή, κατανάλωση, ανταγωνιστικότητα, κέρδη, ισολογισμοί και πλεονάσματα.

Κοινά αγαθά, ελεύθεροι χώροι, κοινωνικός πλούτος, δημόσιοι πόροι. Όχι! Δεν είναι έννοιες άγνωστες στον νεοφιλελεύθερο χώρο. Δεν είναι έννοιες αφηρημένες και θεωρητικές. Στον κόσμο των αγορών -των επενδύσεων και της «ανάπτυξης», της ανταγωνιστικότητας και της οικονομικής μεγέθυνσης- τα πάντα γίνονται προϊόντα προς αγορά και πώληση. Γίνονται μέσα συσσώρευσης πλούτου. Γίνονται πρώτες ύλες παραγωγής ανισοτήτων. Γίνονται εργαλεία εξουσίας, επιβολής και εξευτελισμού κάθε διάστασης του «κοινωνικού».

Η σημερινή κυβέρνηση δεν εισάγει καμιά πρωτοτυπία. Ακολουθεί πιστά το νεοφιλελεύθερο μοντέλο «ανάπτυξης¨, μέσω της ιδιωτικοποίησης και εκμετάλλευσης του οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί το μυαλό του καλού νεοφιλελεύθερου. Ένα μοντέλο που μόνο στόχο έχει τη μεταφορά υπεραξίας, κοινωνικού πλεονάσματος και δημόσιου πλούτου στα χέρια λίγων εκλεκτών. Είναι μια διαδικασία που μετατρέπει πόρους, χώρους, κοινά αγαθά, δικαιώματα, σε ευρώ. Πουλάμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε (στην κυριολεξία) ώστε στους υπολογισμούς της τρόικας να εμφανίζεται πρωτογενές πλεόνασμα – που δεν είναι καν δικό μας. Σχιζοφρένεια.

Από τους φρενήρεις ρυθμούς ιδιωτικοποιήσεων δεν θα μπορούσαν φυσικά να εξαιρεθούν τα δάση. Με το νομοσχέδιο που κατέθεσε το ΥΠΕΚΑ -μήπως είναι καιρός αυτό το υπουργείο να μετονομαστεί σε κάτι πιο κοντινό στον πραγματικό του ρόλο;-, φυσικά οικοσυστήματα, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, τουριστικές δραστηριότητες, οικοσυστημικές λειτουργίες, ιδιωτική δόμηση, προστασία και άλογη εκμετάλλευση, συγχέονται σ’ έναν αχταρμά ιδεολογικοπολιτικής σύγχυσης και ανισορροπίας. Α! Και το Σύνταγμα, γι΄άλλη μια φορά κουρελόχαρτο, αλλά αυτό το συνηθίσαμε.

Απ’ το κεφάλι των εμπνευστών του εν λόγω νομοσχεδίου δεν περνάει (ή μήπως περνάει;) η σκέψη ότι στα δασικά οικοσυστήματα ίσως θα ήταν καλό να μην υπάρχουν τεράστιες ξενοδοχειακές μονάδες, βαριά βιομηχανία, εργοστάσια, επιχειρηματικά πάρκα, λατομεία, μεταλλεία, δεξαμενές αποθήκευσης πετρελαιοειδών και αποβλήτων, μεγάλης κλίμακας δίκτυα.

Ότι ίσως η ασυνέχεια των οικοσυστημάτων επηρεάζει, έως αναιρεί, την οικοσυστημική τους λειτουργία. Ότι το δάσος δεν είναι περίπτερο που το μεταφέρεις από εκεί που ενοχλεί την ανάπτυξη σε μέρος που δεν την πειράζει (αλήθεια, πού βρίσκεται αυτή η ουτοπία;).

Ότι η ορθολογική διαχείριση των φυσικών πόρων και οικοσυστημάτων είναι απόλυτα απαραίτητη αν θέλουμε παραγωγική ανασυγκρότηση, ισορροπημένη ανάπτυξη και αειφορία.

Ότι η δημιουργία τετελεσμένων, η νομιμοποίηση κάθε είδους αυθαιρεσίας και καταπάτησης και οι φωτογραφικές διατάξεις προς εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συν-εταίρων, δεν αρμόζει σε μια πολιτεία που θέλει να χαρακτηρίζεται δίκαιη και πολιτισμένη.

Ότι, βρε αδερφέ, καλή η ανάπτυξη κι οι ανιδιοτελείς επενδυτές που θα μας δώσουν δουλειά, αλλά μήπως να έχουμε και κάτι σε οξυγόνο να βγάλουμε τη μέρα; Ότι ίσως οι πολίτες να ήθελαν το δάσος αβίαστο, ανεκμετάλλευτο. Ίσως να μην τους ενοχλεί αν δεν παράγει ευρουλάκια και τους φτάνει να υπάρχει.

Ή ίσως, στο τέλος τέλος, ότι μπορεί να μην έχουμε κανένα δικαίωμα -ακόμη κι αν το θέλουμε, ακόμη κι αν μας συμφέρει- να το καταστρέψουμε, να το αφανίσουμε, να το «ταΐσουμε» στο θηρίο του καπιταλισμού.

Έστω και για απολύτως εγωιστικούς λόγους, ήρθε η στιγμή -αν δεν έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί- να παράξουμε εκείνη την ηθική και τους κανόνες που προστατεύουν το σύνολο των στοιχείων που δημιουργούν και συντηρούν τη ζωή και μας κρατάνε, ως είδος, πάνω σ΄αυτό τον πλανήτη. Αυτά που νομοθετούμε και αποφασίζουμε αφορούν τη δυνατότητά μας να μετέχουμε σ΄ένα σύστημα ζωής που πρέπει να μπορεί να λειτουργεί σήμερα και να υπάρχει στο μέλλον. Έχουμε ευθύνη, όχι απέναντι σε νόμους, κυβερνήσεις, δανειστές. Έχουμε ευθύνη απέναντι στη ίδια τη ζωή.

Η ελληνική νομοθεσία επιτρέπει την εκσκαφή σε δημόσιες δασικές εκτάσεις για την εύρεση θησαυρού. Θησαυρού που κάποιος βρήκε ή παρήγαγε, κάποιος απέκτησε, κάποιος έκρυψε για να τον σώσει. Μένει ν΄αποφασίσουμε τι θεωρούμε, ως κοινωνικό σύνολο, θησαυρό. Και να τον βρούμε πριν μας προλάβουν οι άλλοι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: